گفته های متناقض با رفتار شخصی

فکر می کنم در دنیا کسی مثل ما مسلمانها پیدا نشود که گفتار و رفتار کاملا متناقض از خود نشان بدهد. هر چه ادعای دینداریمان بیشتر شود ، این تناقض نیز بیشتر نمود می یابد. از بصیرت صحبت می شود و اینکه افراد دارای بصیرت راه را گم نمی کنند . در حالی که خودشان از ابتدا راه را گم کرده و از بیراهه رفته اند. بیان می کنند که سرنوشت زورگویان سقوط است و خود در دوران رهبریشان به غیر از زور کاری نکرده اند. دینداران ما اغلب در توهم صداقت و درستی اسیر شده اند و فکر می کنند ، چون اینها مردم را به راستی دعوت می کنند ، حتما خودشان رستگار هستند . فاصله راستی و زندگی روزانه رهبران دینی هر روز بیشتر می شود و توهم اینها نیز سنگین تر . گاهی خیال می کنیم ، چون ما را در مقام بالا نشانده اند ، حتما چیزی در چنته داشتیم و برای همین شروع به تخطئه دیگران می کنیم . زندگی و تربیت دینی تاثیر دین بر ذهن و اندیشه را از کار انداخته است و اغلب با دلخوشی به ظاهر سازی و ریا حقیقت را گم کرده ایم. باز خواهند گفت : عیب از مسلمانی ماست و گر نه اسلام در ذات خود عیبی ندارد. چگونه می شود که از یک پدیده کاملا درست محصولات ناراست و معیوب بیرون می آیند. اینکه اسلام دین اخلاق و معرفت است ، در آن شکی نیست .پس باید به ناچار بپذیریم که راه و کار متولیان دین اشکال داشته است.